بشینی برنامه کودک ببینی .. کارتون های ساده و قشنگ .. با کلی هوادار ..

pat &mat . tam&jerry . پینو کیو . لوک خوش شانس . سفرهای گالیور . مدرسه موش ها . پسر شجاع

کلاه قرمزی . میتی کمان . گوریل انگوری . یوگی . بامزی . معاون کلانتر .بچه های کوه آلپ .دکتر ارنست

سنباد . زبل خان . فوتبالیستها . هاکلبری فین . مگ مگ و ... چقدر زیبا بودن به دور از خشونت ..

 به دور از بزرگ نمایی .. ساده .. اما زیبا

حالا کارتون چیه دیگه ؟؟ بگو فیلم سینمایی ! بزن .. بکش .. love .. خلاصه همه چی

اون موقع ها واسه دیدن اون کارتون های زیبا باید کلی برف می بارید تا مدرسه تعطیل میشد ..

یا یه هفته صبر می کردی تا جمعه از راه برسه .. اما از همه با حال تر این بود خودت رو بزنی به مریضی 

تا مامان جون بگه (( بچه چقدر تب داری ! جاییت درد میکنه ؟ )) باید با تمام ناتوانی می گفتی .. آره !

چشما باید خسته نشون می دادن باید کلی زیر پتو می مالوندی تا قشنگ سرخ بشن .

تا پا میشدی از جات زودی مامان می گفت (( کجا پاشدی ! برو دراز بکش .. بدو بینم  .. لازم نیست

بری مدرسه ))

روحت شاد مرتضی تو دیگه استاد بودی .. یادته زرد چوبه می مالیدی به صورتت ..! کاش اون روزا

دعا نمی کردیم که مریض بشیم .. اون بیماری وحشت ناک از کجا پیدا شد .. تو رو از ما گرفت ..

دیگه لازم نیست هیچ وقت از جات بلند شی ..  / بگیر آسوده بخواب بی درد و غصه \

عصر اون روز که می بردنت دکتر باید نهایت سعیت رو می کردی .. تا در اتاق دکتر با می شد باید

شروع می کردی به سرفه .. به قول مرتضی سنگی بود توی تاریکی ! اگه موفق می شدی فرداشم جای

 مشق نوشتن می تونستی کارتون ببینی 

اما شایدم داداش کوچول ما راست میگه گلیور هم شد کارتون !؟

با قلمی سیاه ... سالگرد آغاز اون روزا مبارک...!