راستش قدیما خیلی دوست داشتم با آدماهم صحبت بشم .. خیلی خودم رو چیز فهم نشون بدم ..

کمکشون کنم .. ایده های خوبی داشته باشم .. به سختی های زندگی با چشم بهتری نگاه کنم ..

جوری حرف بزنم که شخص مقابلم کم بیاره .. خودم رو خیلی بزرگ نشون بدم .. یه آدم کار دان ..

یه کسی که تجربش از پارو بالا میره ..!

اما حالم داره از خودم به هم می خوره  . حتی جلو آینه که می ایستم به خودم بد و بیرا میگم .

می دونین می خوام خودم باشم . خودم ...

بیشتر از همه دوست دارم عاشق باشم . منظورم اینه که دوست دارم عاشق زندگی کنم .

توی زندگیم به خصوص این یک ساله آخر تنها و تنها یک چیز رو خوب درک کردم : (( عاشقی بهترین

حسی یه که انسان درک کرده ))

دوست دارم اصلآ پای عشق بسوزم . زندگی با عشق یعنی همین که تا صبح بیدار باشی .. اشک

بریزی.. قلبت بسوزه اما صدات در نیاد ..

خوبه .. واقعآ خیلی خوبه که توی این دوره زمونه که طمع آدما جلو چشماشون رو گرفته می تونیم گه گاه

این حسه زیبا رو پیدا کنیم .

بیم دارم روزی بیاد که این گنج خدادادی رو از دست بدیم

 یعنی ممکنه خدا عشق رو از ما دریغ کنه؟

اگه عشق نباشه میشه زندگی کرد ؟